رفیقهای در آغوش هم

کسی نخواند غزلهای غم گریسته را
نوشتههای ز چشم قلم گریسته را

عجیب نیست که آتش به هم بیامیزد
دو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته را

هوای دیدن دریا، رسانده است به هم
دو جویبار به هر پیچ و خم گریسته را

به غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیست
دو مست سرخوش در هر قدم گریسته را

غمت مباد که دنیا ز هم جدا نکند
رفیقهای در آغوش هم گریسته را